back to basic

Wat een jaar was 2020. Ik dacht dat ik mijn grootste avontuur aan ging toen ik begin 2019 in het vliegtuig stapte. Ik dacht ook dat dit avontuur voorbij zou zijn zodra ik weer in Nederland landde. Maar ja, ik kan ook niet in de toekomst kijken. We kunnen alles tot in de puntjes plannen, maar we hebben allemaal gemerkt dat het alsnog helemaal anders kan lopen. Ik heb het hele jaar hoop gehad dat deze pandemie voorbij zou zijn aan het einde van 2020. Dat alles weer normaal zou worden. Dat alles hetzelfde zou zijn als voordat ik wegging in 2019. Ondertussen zijn we al over de helft van januari 2021 en zitten we nog steeds in een lockdown. Elke dag krijg ik foto’s met herinneringen van één of twee jaar geleden. En elke dag kijk ik weer terug op een hele mooie tijd. Natuurlijk ook met de nodige ‘oh was ik maar ergens waar het 28 graden was’. Maar goed, met alles wat er gaande is zijn dat luxeproblemen.

Ondanks dat het jaar 2020 helemaal anders is gelopen dan verwacht, mag ik niet klagen over de manier waarop het jaar is geëindigd. Misschien heb ik het afgelopen jaar wel het meeste over mijzelf geleerd. Meer dan tijdens m’n reis. En dan bedoel ik niet alleen maar de positieve dingen. Nee, zeker niet. 2020 was voor mij een achtbaan aan emoties. Je kan blijven vasthouden aan datgene wat veilig voelt, maar je leert het meest als je los laat en als je uit je comfort zone gaat. In Nieuw Zeeland leerde ik ‘life begins at the end of your comfort zone’. En ook 2020 was helemaal buiten mijn comfort zone. Ik probeerde veel te veel vast te houden aan dat gevoel dat ik had toen ik weg was. Voornamelijk dat gevoel van vrijheid en alles kunnen doen wat ik wil, geen verplichtingen hebben. Terwijl de situatie hier, en de situatie nu, volledig anders is. Ik moest mij continu aanpassen aan een situatie die elke keer bleef veranderen. Van 3 maanden geen werk hebben, naar ineens 2 banen. Waarvan een als ergotherapeut, datgene waar ik al twee jaar niet meer mee bezig was (uit mijn comfort zone). De ander als verzorgende, waarvan ik nooit had gedacht dat ik het aan kon. Voornamelijk door bepaalde sterke geurtjes in het verpleeghuis in de ochtend (ook erg uit mijn comfort zone). En op het moment dat ik hier aardig mijn weg in had gevonden, veranderde een van deze afdelingen in een corona unit. Geen richtlijnen, geen protocollen, niemand die kon vertellen wat de beste aanpak was, niemand die je kon vertellen wat je kon verwachten. Dit was voor iedereen nieuw. Ik werkte als ergotherapeut op deze corona unit. En je kan begrijpen, ook dit was erg uit mijn comfort zone. Elke keer dat ik hier de afdeling op ging, liep ik daar met de meest positieve mindset. Hopen dat ik dit kon doorgeven aan deze patiënten. Veel mensen zaten er doorheen. Boosheid, verdriet en onzekerheid overheerste in het begin. Maar op deze afdeling werkten we elke dag, samen met de patiënt, naar een succeservaring. Dat was het doel. Elke succeservaring was er een, hoe klein deze ervaring ook was. Voor sommige mensen bestond dit zelfs uit zelfstandig vanuit lig- naar een zithouding komen. Of een keer staan vanuit bed met behulp van een rollator. En dan bedoel ik niet opstaan en weglopen. Nee, echt alleen het opstaan vanuit bed. De basishandelingen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn. En dan maken wij ons druk om dat we niet op vakantie kunnen. En ja, ook zeker ik ben hier schuldig aan. Maar, naast alle boosheid, verdriet en emotie die naar boven kwamen op de afdeling, hebben deze mensen mij laten zien dat elke positieve ervaring er een is. En dat het belangrijk is om naar jezelf te luisteren. Want als je niet goed naar jezelf luistert, dan krijg je daar later weer een klap van. En dit is makkelijk gezegd op zo’n afdeling, maar dit geldt ook zeker in het dagelijks leven. Deze afdeling werd opgeheven (dit is ongeveer 1,5e maand voordat we in lockdown gingen) maar er kwamen alsnog patiënten die herstellende waren van covid-19. En ook hier stond positiviteit centraal, elke succeservaring was er een. En ik merkte dat ik zelf meer moest kijken naar elke succeservaring van dit jaar. Dat ik meer moest luisteren naar mijzelf, in plaats van kijken wat anderen nodig hebben. Anders vergeet je wat belangrijk is en loop je jezelf voorbij. En ergens wist ik dat wel. Maar soms moet je dat gewoon even van iemand anders horen (of moet het op een kerstkaart geschreven worden, dankjewel oplettende vriendin).

Maar goed, geen enkele ervaring is voor niets. Het afgelopen jaar is duidelijk geworden wat voor mij belangrijk is. Zelfs in tijden waarin de wereld letterlijk op slot zit, kunnen er zoveel nieuwe dingen worden ontdekt (bijvoorbeeld een nieuwe sport: padel). En vooral in deze tijden ontdek je hoe belangrijk een goede basis is. Mijn reis eindigde toen ik terug in Nederland kwam. Maar de echte reis is pas net begonnen, met een onbekende einddatum…

2 reacties op ‘back to basic

  1. Hoi Sanne,

    Heel indrukwekkend weer je verhaal. Succes met je goede werk en je sociale leven met vrienden en vriendinnen. Ik hoop ook dat deze corona shit snel de wereld uit is.

    Liefs, Thea

    Geliked door 1 persoon

  2. Hoi Sanne,
    heel indrukwekkend weer je verhaal.
    Succes met je goede werk en veel plezier met je vrienden en vriendinnen. Ik hoop ook dat de corona snel de wereld uit is.

    Liefs, Thea

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.