Reality Check 2.0

Ik zal eerlijk zeggen dat ik lang heb getwijfeld om dit bericht te schrijven. Ik heb mijn blog vorig jaar voornamelijk gebruikt om mijn ervaringen te delen, en met name mijn gedachten bij alles wat er om mij heen gebeurde. Ik vond het schrijven altijd heerlijk om te doen. Dus waarom zou ik ermee stoppen? Het leven stopt namelijk niet op het moment dat je thuis komt en weer terug valt in het ‘normale leven’.

Het is ook maar net hoe ‘normaal’ je dit jaar kan noemen. Ik denk dat voor veel mensen die al een tijdje in dat ‘normale’ ritme zaten dit jaar alles behalve normaal is geweest. In mijn geval zijn de contrasten wel erg groot. Vorig jaar was ik natuurlijk onwijs hard op zoek naar mijzelf, en leefde ik mijn beste leven. Sommigen zullen vast gek worden van dat geklets over hoe leuk alles was vorig jaar, en hoe anders alles is nu, maar jongens vorig jaar was ECHT leuk. Als je op jezelf aangewezen bent voor zo’n lange tijd dan wil je als je thuis komt niets liever dan al je ervaringen delen.

Ik herinner me een gesprek van vroeger met een vriendin (we waren denk ik 15/16 jaar). Iemand ging in haar eentje op reis (volgens mij toevallig ook naar Australië). We hadden het over dat we dat nooit zouden willen of kunnen in ons eentje (had mezelf even flink onderschat hier haha). Maar een andere reden was dat als je in je eentje gaat reizen, je deze ervaring nooit met je vrienden kan delen. Je kan het wel delen, in de zin van dat je verteld wat je allemaal hebt meegemaakt. Toch kun je de specifieke ervaring, het gevoel, de gedachtes, de dingen die je in het echt heb gezien moeilijk over brengen. Dit is wel eens door m’n hoofd geschoten vlak voordat ik wegging. Maar ja.. ik had de tickets toch al geboekt dus dan gaat zoiets je niet tegenhouden. Ik dacht altijd dat als je vertelde over alles wat je heb meegemaakt dat het genoeg zou zijn. Wat zouden ze niet kunnen begrijpen? Maar nu ik terug ben is het meer dan duidelijk dat dit toch wel een ding is. Als ik vertel dat ik met dolfijnen heb gezwommen dan hebben mensen hier best een duidelijk beeld bij. Maar als ik vertel over dat eiland waar ik meer dan de helft van mijn tijd heb gezeten, dan is dat zo moeilijk te omschrijven. Het klimaat, de sfeer, de zee waar je absoluut niet in kon zwemmen op de meeste plekken, de mensen die er woonden, de aboriginal families (gevechten met zelfgemaakte speren en machetes, kinderen van 12 die inbraken om alcohol te stelen enzovoort), de dingen die je op vrije dagen deed (via het bos en zand over paden rijden, waarvan je eerst niet had gedacht dat daar een auto kon rijden, naar een strand waar je een soort van krokodilvrij kon zwemmen tenminste dat hoopte je dan) alles bij elkaar: het leven daar. Er zijn zoveel factoren die daar van invloed op zijn. En deze moet je gewoon hebben meegemaakt om daar echt een beeld van te kunnen vormen. En het liefst neem ik iedereen mee naar dat eiland, zodat ik kan zeggen ‘kijk dat ik nou wat ik bedoel!’. Maar zo makkelijk gaat dat allemaal niet. Een verhaal is maar een klein stukje van dat totaal plaatje. De enige mensen die deze dingen begrijpen, zijn toch echt alleen de mensen die het ook hebben meegemaakt. De mensen die op die plek zijn geweest en waarmee je deze herinneren heb gemaakt. En dat is zoiets geks.

Ik heb mij daar toch in vergist. Is dat dan een stukje eenzaamheid? Misschien wel. Ergens vind ik dat een beetje overdreven klinken. Maar misschien voelt het toch zo. Je kan afspreken met vrienden en dan ben je in principe niet eenzaam. Maar als je met niemand je ervaringen kan delen, of nou ja wel kan delen, maar niet op de manier als dat je een herinnering ophaalt met iemand die ook daar is geweest. Iemand die dezelfde dieren heeft gezien, dezelfde omgevingen, mensen, hetzelfde werk heeft gedaan en dezelfde sfeer heeft gevoeld. Dan is dat misschien toch een soort van eenzaamheid. Zo’n reis maakt zo een indruk, je draagt het mee voor de rest van je leven en dit zijn wel de verhalen die je later aan je kinderen hoopt te vertellen.

In mijn blog reality check was het vooral de bevestiging dat ik echt alleen was ergens aan de andere kant van de wereld. Toen ik daar was wilde ik zo graag even in een omgeving zijn waar ik mij op m’n gemak voelde, wat voelde als thuis. Geen nieuwe gesprekken elke keer met alle basisvragen, gewoon thuis met de mensen die je kent. Nu ben ik thuis en verlang ik naar een plek met mensen waar ik deze ervaringen mee kan delen en weer kan herbeleven. Niet omdat ik het hier slecht heb, in tegendeel zelfs, ik ben weer thuis dichtbij de mensen waar ik mij op m’n gemak voel, ik heb een leuke baan, doe een studie, niks om over te klagen. Maar zoals ik in m’n andere blog ook zei: ‘er zitten altijd twee kanten aan een verhaal’. En voor mij is denk ik dit de keerzijde van het alleen reizen. En dan met name de keerzijde van het thuiskomen.

Dit wil trouwens niet zeggen dat ik het niet meer zou doen, nee hoor ik zou zo weer gaan in m’n eentje, met of zonder vrienden.

Misschien komt het ook wel omdat ik hier geen palmboom in de achtertuin heb, die geven mij altijd het ultieme vakantie gevoel. Dus pap, je wilt zo graag genoemd worden in m’n blog, nu we geen konijn meer nemen wanneer kunnen we een palmboom in de tuin zetten? Voor het ultieme vakantie gevoel. Ik denk dat Marije dat ook wel ziet zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.