Home away from home

English version below!

Het is al bijna 5 maanden geleden dat ik Nederland achter mij liet en besloot Down Under te gaan. Met als hoofddoel de landen boven aan mijn bucketlist bezoeken: Nieuw Zeeland en Australië. Ondertussen kan ik Nieuw Zeeland wel van mijn lijstje afstrepen en ben ik Australië vol op aan het ontdekken. Ik ben ondertussen zelfs naar een van de meest onbereikbare landen geweest die bovenaan mijn bucketlist stond, Hawaii.

Vanaf het begin van mijn reis heb ik zo’n beetje tegen iedereen verteld dat mijn vriendinnen uit Nederland mij, en eerst was dit nog een ‘misschien’, zouden komen bezoeken in Australië. Deze misschien werd al snel ingeruild voor echte vliegtickets met een datum. Toen alles zeker was heb ik nog een keer tegen iedereen verteld die ik tegen kwam: ”MIJN VRIENDINNEN KOMEN MIJ BEZOEKEN IN JUNI EN JULI’. En ja dit moet even in hoofdletters, want je kreeg die lach niet van mijn gezicht (ja ik ken nog steeds Nederlandse nummers) op het moment dat ik het vertelde. Na 2,5e maand reizen door Nieuw Zeeland en Hawaii, en na 2,5e maand werken is het eindelijk zo ver! Ze komen d’r an! (Lekker enthousiast met al die uitroeptekens en hoofdletters, maar ik kan dan ook maar moeilijk uitdrukken hoe blij ik ben).

Op dit moment schrijf ik dit terwijl ik 2,5 uur wachttijd probeer te doden op het vliegveld in Brisbane. De afgelopen dagen besef en mij meer en meer hoeveel geluk ik heb dat mijn vriendinnen hier heen komen. Je kan namelijk wel zeggen dat je komt, maar uiteindelijk moet je het dan toch ook gewoon doen. De laatste dagen op Groote Eyeland voelden dan ook alsof ik terug naar huis zou gaan. Alleen al omdat ik weer vertrouwde gezichten ga zien, en eindelijk weer een beetje Nederlands kan gaan praten. Ondertussen droom ik zelfs in het engels. Excuses dan ook als mijn Nederlands in deze blog niet helemaal goed is (dit kan trouwens ook komen omdat ik een nachtje heb overgeslagen). Toen ik woensdag hoorde dat mijn vlucht van het eiland af gecanceld was, was ik heel teleurgesteld. Teleurgesteld is niet eens het goede woord, het huilen stond mij nader dan het lachen. Denk je eindelijk ‘naar huis’ te gaan, word je vlucht gecanceld. Uiteindelijk was mijn doel om op tijd op het vliegveld in Brisbane te zijn, hoe en wat maakte dan ook niks meer uit.

En hier zit ik dan.. Bijna net zo zenuwachtig als toen ik vertrok vanaf schiphol. Het wordt waarschijnlijk janken als een baby, maar ik heb hier al 5 maanden naar uit gekeken. Tijdens deze reis besef ik mij meer en meer dat ‘thuis’ niet perse een huis is, maar gewoon tijd besteden met de mensen die dichtbij je staan. En dat is precies wat ik ga doen. Tijd besteden met vriendinnen die als zussen voelen (alhoewel niemand aan jou kan tippen Marijk, maak je maar niet druk).


It’s almost 5 months ago that I left the Netherlands behind and decided to go Down Under. My main goal was to visit the countries that were on top of my bucket list: New Zealand and Australia. I can say that I saw New Zealand and at this point I’m discovering Australia. I can even say that I went to the country that always felt like a big dream to go to, but you’ll never be able to go there: Hawaii.

When I started traveling I told everyone that my friends might come and visit me in Australia. But this ‘might’ turned pretty fast in a plane ticket with an actual date. After that I literally told everyone I met that MY FRIENDS WERE COMING TO VISIT ME IN JUNE AND JULY. And yes, I have to write this in capital letters because you can only imagine how exited I’m to see them again. After 2,5 months of traveling and 2,5 months of working it is time! They are coming!

I write this blog while I’m trying to make the time go faster at Brisbane Airport. 2,5 hours left and then I’ll see them again. The last few days I just feel really lucky that they’re actually coming. You can say that you’re coming, but actually booking a plane ticket is another thing. The last days working on Groote Eyeland really felt like I was going home. Just the fact that I would see faces I know, people I trust and being able to talk dutch again makes it feel like that. The last two weeks I even dream in English sometimes. When my flight to get of the island got canceled on wednesday I was really sad. Sad is not even a good description for that. In the Netherlands we have this saying: I could rather cry than laugh. Or something like that, trying to translate those sayings is really hard.

But here I am.. Almost just as nervous as when I left the Netherlands. I’ll probably cry like a little baby, but this is something I was looking forward to for 5 months. And even though the time was flying, it’s a pretty long time to look forward to something like this. During my trip I realize more and more that home not always comes in the shape of a house. But home is when you’re with the people you trust, and the people that are close to you. And that’s exactly what I’m going to do. Spending time with friends that sometimes feel like sisters (even nobody can compare to you Mariah, don’t you worry girl).

Een gedachte over “Home away from home

  1. Mooi geschreven Sanne.Wel super gaaf dat je vriendinnen (beste) komen.Tja en die heb je al zo lang moeten missen.Geniet er van en doe samen leuke dingen.
    Dikke knuffel van ons.
    Mam en Thom.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s