Along the way

English version below!

In mijn eerste blog ‘The road to‘ schreef ik over waarom ik ervoor heb gekozen om te gaan reizen. Het was voor mij niet duidelijk wat ik wilde doen na mijn studie. Dit was een reden om een sprong in het diepe te wagen en iets te gaan doen wat ik eigenlijk niet in m’n eentje wilde doen: reizen. Mijn motivatie was dat ik later geen ‘wat als’ gedachte wilde hebben. Dus besloot ik het er op te wagen en kocht ik mijn vliegticket naar de andere kant van de wereld (want ja, als je het doet doe het dan goed). Nieuw Zeeland was een van mijn droombestemmingen waar ik zo graag heen wilde. En aangezien niemand met mij mee wilde (of mee kon vanwege school, werk of vriendjes want ja, die gaan het natuurlijk nooit goed vinden dat je zo’n mooie reis zonder hun gaat maken) was het me, myself and I. En dat was de eerste keer dat ik echt op mijzelf was aangewezen. Met de (toch wel geruststellende) gedachte ‘ik kan altijd terug als ik het niet leuk vind’ stapte ik toch met heel veel angst en vragen in het vliegtuig. Ga ik vrienden maken? Ga ik met mijzelf overweg kunnen? Ga ik de goede weg vinden naar het hostel? Ga ik m’n overstap halen op het vliegveld? Weet ik waar ik naartoe moet? Ik had zoveel vragen en nul antwoorden aan het begin van m’n reis. Maar ik heb meerdere dingen geleerd tijdens deze reis. Tijdens de eerste dagen in Nieuw Zeeland zei iemand tegen mij: ‘life begins at the end of your comfort zone’. En deze zin blijft in mijn gedachte bij alles wat ik doe. De beste herinneringen maak je als je jezelf in het diepe gooit en in de meest spontane situaties beland.

Op alle vragen die ik had heb ik inmiddels wel antwoord. Ik kan zeggen dat ik veel meer zelfvertrouwen heb gekregen op meerdere gebieden. Als ik terug denk aan Nieuw Zeeland en Hawaii heb ik aardig wat mensen ontmoet waar ik ontzettend mooie herinneringen mee heb gemaakt. Een van de dingen waar ik in Nederland nog bang voor was, was dat ik mijn ervaringen niet kan delen met de mensen in Nederland omdat zij het niet hebben meegemaakt. En deels denk ik (ondanks dat ik nog niet terug ben in Nederland) dat dit klopt. Maar aan de andere kant is het zo speciaal dat je met mensen die je niet of nauwelijks kent, zulke herinneringen kunt maken. Ik ben ondertussen een professional in het vinden van de weg op vliegvelden (12 vluchten in de afgelopen 4 maanden), ik kan het ontzettend goed met mijzelf vinden (ik lach het hardst om m’n eigen grappen), ik weet dat ik m’n reizen goed kan plannen en rijden in een auto in het buitenland is no problemo (3 keer een auto gehuurd op 3 eilanden in Hawaii en zonder schade er vanaf gekomen).

Onderweg heb ik meerdere mensen ontmoet die ergotherapie willen studeren, die werken als ergotherapeut of die werken met ergotherapeuten en ik heb veel gesprekken gevoerd met ze. Heb ik hierdoor al een idee wat ik wil doen als ik terug ben? Nee, totaal niet. Ergotherapie is een ontzettend mooi beroep maar ik heb nog steeds niet het gevoel dat dit is wat ik de rest van m’n leven wil doen. Wil ik dan nog een master gaan doen? Geen idee. Ik weet ook dat ik meer praktisch ingesteld ben. Ondanks dat ik leergierig ben, voel ik mij het best als ik praktisch bezig ben. En uren met mijn neus in de boeken zitten is iets waarvan ik weet dat ik niet gelukkig word. Dus kan er wel gesteld worden dat ik op de vraag ‘wat wil ik als ik terug ben’ nog ver verwijdert ben van het antwoord.

Voorlopig blijf ik nog lekker reizen en herinneringen maken. Want dit voelt als leren in de prakijk. Ohja, en dat over die vriendjes was natuurlijk een grapje.


In my first blog The road to I wrote about the reason why I chose to travel on my own. I wasn’t sure what to do now I graduated as an occupational therapist. So I decided to take matter in own hands and do the thing that I was actually really scared about: travel on my own.

My motivation was that when I’m older, I don’t want to have the ‘what if’ question. So when I decided to go for it, I booked a ticket to the other side of the world (because when you do it, you have to do it the right way). New Zealand was on top of my bucketlist. And because nobody wanted to join me (because of school, work or boyfriends who will never let you go for that long on an amazing trip like that without them) it was me, myself and I. And this was the first time where it really was me, myself and I. With the thought that I can go back whenever I want, I jumped on the plane not knowing what will come. I had so many questions with no answer. Will I make friends? Will I be ok beiing on my own? Will I be able to find my way to hostels, on the airport, in the city? But now I’ve been travelling for a while I have answers to those questions. At the beginning of my trip somebody told me ‘life begins at the end of your comfort zone’, and he was totally right. The best memories are made when you step out of your comfort zone and when you get yourself in the most spontanious situations.

I know that I’m way more confident about many things since I started travelling. And I would never be like this if I stayed back at home. If I think about my time in New Zealand and Hawaii I met so many great people who I have the best memories with now. One of the things some people said back home was ‘but you can never share your experience with someone back home if you travel alone, because they don’t know what it’s like’. And this is true, but it makes it so much more special that you can make those memories with people you don’t or barely know. I can say I’m a professional at finding my way at the airport (12 flights in 4 months), I can get along with myself really well (I laugh the loudest at my own jokes), I know I can plan my trips good and driving a car in a foreign country is no problemo (I rented 3 cars in Hawaii and I returned them all without any scratches).

Along the way I met a lot of people who know what occupational therapy is (this is rare in the Netherlands), who want to study occupational therapy or who are working as or with occupational therapists. I had some pretty good conversations with all of them and I know occupational therapy is a beautifull job. Do I now know if this is what I want to do? No, not at all. Do I want to do a master when I’m back home? I have no idea. The only thing I know is that I want to do things and not read books all day and study. I want to learn by doing. So my answer at the question ‘do you already know what you want to do when your back?’ I can only answer: I don’t have any clue.

Untill I have a clue I will stay and continue travelling. Even though I miss home. But I also know that all the things I’m doing now, I will remember this forever. This feels like learning and doing. Oh, and just so you know that part about the boyfriends was a joke ofcourse.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s