Reality check

Het is alweer een tijdje geleden dat ik vertrok uit Nieuw Zeeland op weg naar het volgende avontuur. Ik heb een paar dagen gehad om Sydney te ontdekken. Sydney voelde veilig en vertrouwd omdat ik er al een keer was geweest. Iemand die ik had ontmoet in Nieuw Zeeland was hier ook en zat in hetzelfde hostel als ik voor 2 dagen, dus helemaal alleen was ik niet.

Sydney is een geweldige stad en ook hier heb ik iets van mijn bucketlist af kunnen strepen: een voorstelling zien in The Opera House. De dag dat ik aankwam in Sydney ben ik gelijk gaan kijken welke opties voor entertainment er waren. Ik was nog nooit naar een cabaret voorstelling geweest en besloot dat voor alles een eerste keer was. De eerste keer in de Opera House en de eerste keer een cabaretvoorstelling, dit klonk als een avond die ik mij voorlopig nog wel ga herinneren. De voorstelling was een mix tussen cabaret en burlesque. Naast dat voor mij de avond al geslaagd was omdat ik in The Opera House was, kan ik deze voorstelling aan iedereen aanbevelen. Zonder schaamte heb ik gehuild van het lachen. Een kussengevecht met het hele publiek, zang, een man die sierlijk tussen twee lakens in de lucht lag te zweven, een man die onwijs goed kon paaldansen (en ja, het was heel origineel dat deze dingen door een man werden uitgevoerd, erg leuk om naar te kijken ook. En dan heb ik het nog niet eens gehad over hun goddelijke lichamen), deze voorstelling had het allemaal. Dus mocht iemand toevallig deze maand nog in de buurt zijn van The Opera House in Sydney: Blanc de Blanc Encore mag je niet missen!

Toen kwam eindelijk de dag dat ik naar Honolulu vloog. Toch een beetje een droom die uit kwam waarvan ik nooit had gedacht dat hij zou uitkomen! Naja, nooit.. als het ooit zou uitkomen dan was het als een honeymoon maar die is op dit moment nog ver te zoeken. Soms moet je dan het heft maar in eigen handen nemen. Want ja, witte stranden, palmbomen, een onderwaterwereld om van te dromen en geweldige hikes met geweldige uitzichten, dat wil je gewoon niet missen.

Eenmaal aangekomen in Honolulu was het al snel duidelijk dat Honolulu net even wat toeristischer was dan dat ik van te voren had gedacht. Gelukkig verbleef ik hier maar drie nachten. Ik heb hier dan ook niet veel gedaan. Eindelijk had ik twee stranddagen waarbij ik heerlijk in slaap viel op het strand. En dan denken jullie ‘eindelijk? wat zeur je nou, je leeft al bijna twee maanden je beste leven’. Nou in de tijd dat ik in Nieuw Zeeland en Australië was heb ik maar twee keer op het strand gelegen. En met op het strand liggen bedoel ik dan ook in bikini op een handdoek letterlijk liggen. Vaak waren de strandbezoekjes kort omdat we weer verder moesten naar de bus of activiteit. Natuurlijk heb ik wel iets actiefs gedaan in Honolulu. Ik ben naar de Diamond Head Crater gewandeld. De meest toeristische hike die je kan doen. Gelukkig kan ik mijzelf een ervaren hiker noemen na Nieuw Zeeland want deze hike was easy. De jongen in mijn kamer zei dat hij de hike erg pittig vond. Nou, ik heb hem geadviseerd om wat meer hikes te doen voordat hij naar Nieuw Zeeland gaat, want anders gaat hij het zwaar krijgen.

Ik keek er erg naar uit om alle toeristen te ontlopen en naar Kauai te gaan. Hier heb ik ook (voor het eerst in m’n leven) een auto gehuurd waardoor ik niet gebonden was aan de bus. In Kauai merkte ik dat ik weer echt alleen aan het reizen was. De mensen in het hostel waar ik zat waren aardig, maar niet het type mens waar ik mee bevriend zou raken. Het hostel had een beetje een hippie-achtige/spirtituele sfeer en mensen die mij kennen weten dat ik zo nuchter als wat ben. De klik was er niet echt. Omdat het weer niet heel mooi was wist ik eerst niet zo goed wat ik moest doen. Het was te koud om op het strand te gaan liggen, maar te nat om hikes te gaan doen. Veel hikes waren te modderig waardoor het te gevaarlijk was. Op een gegeven moment besloot ik toch om gewoon te gaan hiken en te kijken hoe ver ik kom. Samen met iemand uit het hostel heb ik de sleeping giant trail gedaan. Er is een mythe op het eiland dat deze reus zo hard had gefeest dat hij in slaap is gevallen en nooit meer wakker is geworden. Tijdens de hike loop je over het gezicht van de giant. Er zijn verschillende viewingpoints waarbij je dan ook op zijn neus, kin of voorhoofd staat. Locals vertelde mij dat als je de trail niet respecteert (je afval niet meenemen, niet op de trail blijven) de reus wakker kan worden.

De volgende dag besloot ik om de Canyon Drive te doen en een hike die je dieper de Canyon in brengt. Omdat ik de vorige dag de hike met iemand van het hostel deed was ik toch blij om deze dag lekker alleen op pad te gaan. Het meisje met wie ik de hike had gedaan was hartstikke aardig maar ook hier, de klik was er gewoon niet echt. Hierdoor kwam voor mij echt weer even die reality check dat ik er toch alleen voor sta. Ik merk dat als ik in hostels verblijf waar ik mij niet thuis voel, of waar ik mij niet op m’n gemak voel, dat ik veel denk aan thuis. Het is geen heimwee maar meer een verlangen naar een omgeving waar ik mij op m’n gemak voel. Daarnaast merk ik dat ik echt moe ben van het reizen. Elke keer weer naar een nieuw hostel terwijl je net op je gemak voelt in dit hostel. Elke keer nieuwe mensen, opnieuw voorstellen, elke keer dezelfde gesprekken (where are you from? How long are you here? Etc.) nieuwe omgeving, nieuwe regels. Het lijkt allemaal super door alle geweldige plekken die je ziet, maar ik wil toch ook even zeggen dat het echt vermoeiend is. Volgens mij is dit namelijk iets wat mensen niet beseffen. Vaak krijg ik te horen ‘ja maar kijk waar je bent’, en dat is voor mij toch een bevestiging dat het voor de buitenwereld echt mooier lijkt dan dat het is. Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet mooi en geweldig is, maar zoals alles ‘er zijn altijd twee kanten aan het verhaal’. Ik geniet alsnog volop van mijn tijd hier in Hawaii want wat is dit land mooi! Maar ik kijk er echt naar uit om straks mijn backpack uit te kunnen pakken en voor een tijdje te settelen op een plek. Een vast ritme te krijgen en vooral mijzelf klaar stomen voor het volgende grote avontuur.

Op dit moment ben ik nog een aantal dagen in Mauï en daarna ga ik naar the Big island. En nog even voor de duidelijkheid, ik geniet alsnog vol op! Soms moet je alleen ook even stil staan bij alles wat er gebeurd. Of ben ik al te veel beïnvloed door m’n spirituele hostelgenoten..

3 gedachten over “Reality check

  1. Heel leuk om te lezen allemaal San! Enn goed dat je ook de mindere momentjes benoemt, dat weet inderdaad niet iedereen 😉. Have fun nog! Maar dat komt volgens mij helemaal goed

    Like

  2. Wauw wat een mooi geschreven je reisverhaal.Ik snap wat je met sommige dingen bedoeld wat je beschrijft.Lekker genieten en de mooie dingen gaan doen die je nog wilt doen als het kan. Ik ben super trots op hoe je het allemaal doet.
    Ik ben benieuwd naar je volgende verhaal.
    Dikke tuut van mama.

    Like

Laat een reactie achter op rixt Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s